Zastosowanie membran

Na rynku budowlanym znajdujemy kilka głównych typów membran znajdujących zastosowanie na dachu i poddaszu (nie koniecznie tylko jako wstępne krycie)

Rodzaje membran paroprzepuszczalnych stosowanych na dachu

 

Dachowe

Wysokoparoprzepuszczalne membrany dachowe stosowane są jako wstępne krycie dachów skośnych wentylowanych. Są to produkty o niskim oporze dyfuzyjnym, zapewniającym dobre odprowadzenie pary wodnej na zewnątrz. Aby spełniały swe funkcje jako wstępne krycie muszą ponadto zapewnić dobrą odporność na działanie słupa wody, wytrzymałość mechaniczną i żywotność.

Paroizolacyjne

Membrany paroizolacyjne, zwane także aktywnymi paroizolacjami, opóźniaczami pary, barierami parowymi itp. Zbudowane na bazie włóknin paroprzepuszczalnych są nowoczesnym sposobem tworzenia ochrony termoizolacji przed zawilgoceniem jej przez parę wodną od strony wnętrza poddasza. Charakteryzują się ok. dziesięciokrotnie większą paroprzepuszczalnością od typowych paroizolacji PE, a ok. dziesięciokrotnie mniejszą paroprzepuszczalnością od niskoparoprzepuszczalnych folii dachowych. Taka specyfika materiału pozwala wręcz na jej harmonijną współpracę z wysokoparoprzepuszczalną membraną dachową. Dzięki niskiemu oporowi dyfuzyjnemu membrany dachowej można zwiększyć także dyfuzyjność materiału stosowanego jako paroizolacja.

Efekt torby foliowej

Dzięki temu unika się wytworzenia wewnątrz budynku efektu torby foliowej, zidentyfikowanego na poddaszach w 80 i 90 latach ubiegłego stulecia. Hermetyzacja domostw będąca efektem rozwoju nowych technologii produkcji stolarki okiennej i drzwiowej wpłynęła na ich szczelność, powodując niemal natychmiastowe pojawienie się problemów związanych ze wzrostem wilgotności we wnętrzach, a w konsekwencji walki ze zjawiskami pleśni i grzybów. Momentalnie wyszła na jaw niska jakość wentylacji grawitacyjnej, nieefektywnej w nowych warunkach. Wzrost wilgotności we wnętrzach i równoległy trend stosowania materiałów wysokoparoprzepuszczalnych jako wstępne krycie pozwolił na „rozszczelnienie” poddasza i umożliwił stosowanie tzw. paroizolacji aktywnych zezwalającej nieco większym ilościom pary wodnej niż dotychczas na migrację przez przegrodę dachową. Nie był to jedyny elementem walki z efektem torby foliowej. Zaczęto interesować się efektywnością systemów wentylacyjnych, producenci okien zaczęli wprowadzać elementy mające polepszyć czynniki wentylacyjne takie jak nawiewniki, mikrouchyły itp. Domostwa w tym i poddasza stały się „aktywniejsze” dyfuzyjnie, dzięki czemu zaczęły zapewniać zdrowy klimat.

Aktywne paroizolacje są już dziś stosowane dość powszechnie, ich różnica cenowa w stosunku do paroizolacji tradyjnych doskonale jest rekompensowana przez korzyści jakie płyną z ich stosowania.

Wiatroizolacyjne

Wiatroizolacje stosowane są głównie na zewnętrznych ścianach budynków w systemie konstrukcji szkieletowych (drewniane i stalowe), domów z bali (ściany wewnętrzne), elewacji budynków termoizolowanych wełnami (na zewnątrz), w systemach elewacji wentylowanych (np. kamiennych), pod siding (drewniany, PCV, z włókien szklanych itp.). W tym także w zastosowaniach wyżej przytoczonych technologii stosowanych w przypadku poddaszy. Umożliwiają dyfuzję pary wodnej z izolacji termicznej i ścian budynków, chroniąc ściany przed wilgocią. Dzięki temu zapobiegają wychładzaniu budynków, utrzymując jego wysokie parametry cieplne. Skutecznie zapobiegają: gromadzeniu się wilgoci w ścianie, gromadzeniu się wilgoci w termoizolacji, trwałemu zawilgoceniu ścian, obniżaniu się parametrów cieplnych budynku. Wydajnie chronią przed niekontrolowanym przepływem powietrza z zewnątrz (zwiększającym wydatnie straty energii).

Stosowanie membrany wiatroizolacyjnej na dachu ma uzasadnienie tylko i wyłącznie jako wiatroizolacja powierzchni ścian, witaroizolacja termoizolacji dachu i poddasza skośnego – konieczne jest wtedy wcześniejsze zapewnienie krycia dachu np. ostatecznym pokryciem dachowym. Membrany wiatroizolacyjne są zbudowane z materiałów paroprzepuszczalnych – zazwyczaj są to jednowarstwowe włókniny. Posiadają ekstremalne wartości paroprzepuszczalności, powinny być stabilizowane na UV. Na dachach i poddaszach nie powinny być stosowane jako wstępne krycie ze względu na ich bardzo niską odporność na działanie słupa wody. Ich stosowanie na dachu powinno ograniczać się do ochrony wiatroizolacyjnej.

W praktyce oznacza to zastosowanie takich włóknin jako poszycie drewnianych ścian konstrukcji dachowej np. lukarn i ścian zabezpieczających je przed zbyt intensywnym przepływem powietrza z zewnątrz, wpływającym na obniżanie się skuteczności termoizolacyjnej poddasza. Zdarza się zastosowanie wiatroizolacji jako ochrona przeciw wietrzna wełny mineralnej stanowiącej termoizolację dachu. W takim jednak przypadku dach jest zazwyczaj pokryty deskowaniem z wstępnym kryciem. Należy nadmienić iż większość wysokoparoprzepuszczalnych membran dachowych są także doskonałymi wiatroizolacjami. Ze względu na skomplikowaną budowę membran dachowych i wymóg oporności na działanie słupa wody, typowe wiatroizolacje (jednowarstwowe włókniny) nie powinny być stosowane jako wstępne krycie dachu.

tekst ze strony: www.eurovent.pl